Οικο-ακτιβισμός

Φορολογική συνείδηση όπως ... οικολογική ;;;;

Είδα σήμερα την καταχώριση αυτή στις εφημερίδες και έμαθα νέα πράγματα για την Ελλάδα μας, που δεν τα είχα συνειδητοποιήσει.

Καταρχήν, έχουμε αποκτήσει πλέον, λέει, οικολογική συνείδηση. Με είχε ξανααπασχολήσει η οικολογική μας συνείδηση, βλέποντας τους κάδους ανακύκλωσης γεμάτους σακούλες με κάθε είδους σκουπίδια και σκέφτηκα τότε ότι η οικολογική μας συνείδηση βρίσκεται όντως στα επίπεδα των κατοίκων της υποσαχάριας Αφρικής. Μετά έμαθα ότι και από τους 1,2 τόνους σκουπίδια που βάζουμε σωστά στους κάδους ανακύκλωσης, μόνο το 1/4 ανακυκλώνεται, γιατί για τα υπόλοιπα δεν υπάρχει η υποδομή. Τα υπόλοιπα, δηλαδή, που όσοι από εμάς ασχολήθηκαν να διαχωρίσουν, να φυλάξουν σε διαφορετικό μέρος, να πετάξουν σε άλλο κάδο, τα πήρε το οικολογικό μας κράτος και τα πέταξε στη χωματερή! Τέλος, σε υψηλό επίπεδο, το κράτος μας είναι άκρως οικολογικό. Είχα ξαναγράψει για τις ντηζελογεννήτριες στη Ρόδο, ενώ το ίδιο συμβαίνει και στην Κρήτη. Η (ηλιόλουστη) Γερμανία έχει γεμίσει φωτοβολταϊκά, και εμείς ασχολούμαστε την τελευταία τετραετία για το εάν ο ιδιώτης που θα εγκαταστήσει φωτοβολταϊκά στην ταράτσα του θα πρέπει να θεωρείται επιτηδευματίας και να κρατάει βιβλία γ' κατηγορίας, με αποτέλεσμα οι παχιές κουβέντες να εξακολουθούν να είναι περισσότερες από τα φωτοβολταϊκά πάνελ που έχουν εγκατασταθεί.

Ας το πάρουμε λοιπόν ως δεδομένο αυτό που λέει η διαφήμιση: αποκτήσαμε οικολογική συνείδηση! Και πρέπει τώρα, λέει, με τον ίδιο τρόπο να αποκτήσουμε και φορολογική συνείδηση.

Πρέπει λοιπόν, κάθε φορά που έρχεται ηλεκτρολόγος ή υδραυλικός να του ζητάμε απόδειξη, για να πληρώσει και αυτός φόρο. Δεν πειράζει που θα μας ζητήσει περισσότερα χρήματα αν μας κόψει απόδειξη, εμείς πρέπει να του τα δώσουμε, καθώς θα ακούμε μόνο τη φορολογική μας συνείδηση. Πρέπει επίσης άμεσα να δηλώνουμε και το τελευταίο λεπτό που εισπράττουμε. Δεν πειράζει που όταν έρθει φορολογικός έλεγχος και σου βρει ένα κόμμα λάθος θα σου ζητήσει 2.000 ευρώ, τα οποία θα τα «κλείσεις» με ένα χιλιάρικο μπαξίσι. Εξάλλου η νέα διακυβέρνηση τα εξαφάνισε αυτά τα φαινόμενα. «Σεμνά και ταπεινά». Μόλις πρόσφατα έμαθα ότι ήρθε φορολογικός έλεγχος σε κοινοπραξία φίλου μου, από τον οποίο έλεγχο οι φοροελεγκτές έφυγαν πλουσιότεροι κατά 15.000 ευρώ.

Δεν πειράζουν όλα αυτά. Εμείς πρέπει να έχουμε φορολογική συνείδηση. Διότι ξέρουμε ότι αυτά που πληρώνουμε πάνε σε καλό σκοπό: έχουμε καλά δημόσια σχολεία και δεν χρειάζεται να στείλουμε τα παιδιά μας ούτε σε ιδιωτικά, ούτε σε φροντιστήρια. Άμα αρρωστήσουμε, θα πάμε στο ΕΣΥ, άσχετα που όταν αρρώστησε ο ιδρυτής του, πήγε στο Χέρφιλντ. Αν θέλουμε να πάμε ταξιδάκι μέχρι την Πάτρα, θα έχουμε στη διάθεσή μας αυτοκινητόδρομο υψηλών προδιαγραφών, στον οποίο έχουμε 50% πιθανότητες να φτάσουμε αλώβητοι στον προορισμό μας, άσχετα που τον πληρώνουμε 40 χρόνια. Τέλος, έχουμε τόσα καθημερινά παραδείγματα χρηστής διαχείρισης των χρημάτων που προέρχονται από τους φόρους μας (Ζαχόπουλοι, Βατοπέδια, κλπ), που είμαστε εντελώς σίγουροι ότι οι φόροι που θα πληρώσουμε θα πιάσουν τόπο.

Το να αποκτήσουμε φορολογική συνείδηση, λοιπόν, είναι εκ των ων ουκ άνευ. Για το λόγο αυτό συνεστήθη, λέει, και Εθνικό Συμβούλιο για τη φοροδιαφυγή. Πολύ σωστό μέτρο. Προτείνω να βάλουν πρόεδρό του το Γιώργο Βουλγαράκη με την offshore εταιρία του...
www.alogoskoufis.com

Νέα καταδίκη της Ελλάδας για το περιβάλλον

Το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο καταδικάζει και πάλι τη χώρα μας για παραβίαση της ευρωπαϊκής περιβαλλοντικής νομοθεσίας

Άλλη μια καταδίκη για παραβίαση της ευρωπαϊκής νομοθεσίας για το περιβάλλον εισέπραξε η χώρα μας από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο στις 11/12. Αυτήν τη φορά, η Ελλάδα καταδικάστηκε για ανεπαρκή προστασία των προστατευόμενων περιοχών (Ζώνες Ειδικής Προστασίας) του δικτύου Natura 2000, γεγονός που συνιστά παραβίαση της Οδηγίας για τη διατήρηση των άγριων πτηνών (79/409/ΕΟΚ).

Μόλις έναν χρόνο πριν, η Ελλάδα είχε και πάλι καταδικαστεί για παραβίαση της ίδιας Οδηγίας, καθώς ούτε ο αριθμός, ούτε η έκταση των προστατευόμενων περιοχών κάλυπτε τις ανάγκες του Δικτύου Natura 2000, που στοχεύει στην αποτελεσματική προστασία των πουλιών και του φυσικού περιβάλλοντος.

Η απόφαση του Δικαστηρίου δικαιώνει την προσπάθεια των περιβαλλοντικών οργανώσεων για τη συμμόρφωση της χώρας μας με την ευρωπαϊκή νομοθεσία. Η Ελλάδα έχει τόσο πολύ καθυστερήσει να κατοχυρώσει νομικά τις Ζώνες Ειδικής Προστασίας, ώστε η Επιτροπή προέβη γρήγορα στην καταδίκη για να προλάβει την καταστροφή της οικολογικής ισορροπίας τους.

Εν τω μεταξύ, σε όλο αυτό το διάστημα των καθυστερήσεων, οι περιοχές αυτές δέχονται καθημερινά πιέσεις και καταστρέφονται ανεπανόρθωτα. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η πρόσφατη Κοινή Υπουργική Απόφαση για το Εθνικό Πάρκο Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης, η οποία επιτρέπει μέχρι και την εγκατάσταση πετρελαϊκών δεξαμενών μέσα στο Πάρκο!

Η Ελληνική Ορνιθολογική Εταιρία ελπίζει ότι, αυτή τη φορά, το Ελληνικό Κράτος δεν θα χρειαστεί να καταβάλει πρόστιμο, αλλά, επιτέλους, θα αποφασίσει να λάβει χωρίς καθυστερήσεις τα ενδεδειγμένα μέτρα προστασίας: θα καθορίσει δηλαδή τα όρια των προστατευόμενων περιοχών και τους τρόπους αποτελεσματικής προστασίας τους. Όπως δηλώνει ο κ. Ξενοφών Κάππας, διευθυντής της Ε.Ο.Ε., «Η πραγματική λύση για το περιβάλλον της χώρας μας θα είναι να συνειδητοποιήσει κάποτε η Πολιτεία ότι το μοναδικό φυσικό περιβάλλον της αποτελεί κεφάλαιο και ότι θα πρέπει να ασχοληθεί σοβαρά με την προστασία και την ανάδειξή του. Μέχρι να γίνει αυτό κατανοητό, φαίνεται ότι την περιβαλλοντική πολιτική στην Ελλάδα θα τη χαράσσει το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο.»

Δύο νέα είδη ανά εβδομάδα ανακαλύπτονται στον ποταμό Μεκόνγκ της Ασίας

Περισσότερα από 1.000 νέα είδη ζώων και φυτών έχουν ανακαλυφθεί την τελευταία δεκαετία στην περιοχή του μεγάλου ασιατικού ποταμού Μεκόνγκ, ανακοίνωσε η WWF. Κατά μέσο όρο οι βιολόγοι κατέγραφαν δύο νέα είδη ανά εβδομάδα, ανάμεσά τους μια αράχνη σε μέγεθος πιατέλας, μια πράσινη οχιά και ένα ροζ δηλητηριώδες μυριάποδο.

Το Παγκόσμιο Ταμείο για τη Φύση, όπως ονομάζεται η οργάνωση στην Ευρώπη, παρουσίασε έκθεση με τίτλο Πρώτη Επαφή στον Μεγάλο Μεκόνγκ. Σε διάστημα δέκα ετών, αναφέρει, έχουν ανακαλυφθεί 519 φυτά, 279 ψάρια, 88 βάτραχοι, 88 αράχνες, 46 σαύρες, 22 φίδια, 15 θηλαστικά, τέσσερα πτηνά, τέσσερις χελώνες, δύο σαλαμάνδρες και ένας φρύνος, Ειδήσεων.
[br]

Όλοι αυτοί οι οργανισμοί εντοπίστηκαν στα υγρά δάση και τους υγρότοπους κατά μήκος του Μεκόνγκ, ο οποίος διέρχεται από τη Καμπότζη, το Λάος, τη Μιανμάρ, την Ταϊλάνδη, το Βιετνάμ και τη νότια κινεζική επαρχία Γιουνάν.

«Καλύτερα δεν γίνεται» σχολίασε στο Γαλλικό Πρακτορείο ο Στιούαρτ Τσάπμαν, επικεφαλής για το πρόγραμμα της WWF που εστιάζεται στον Μεκόνγκ.

Ανάμεσα στα ευρήματα μια από τις μεγαλύτερες αράχνες του κόσμου, με πόδια 30 εκατοστών, ένα ροζ μυριάποδο γεμάτο κυάνιο, ένα τρωκτικό που θεωρείτο εξαφανισμένο είδος και μια πράσινη οχιά.

Η οργάνωση προειδοποιεί ότι πολλά από τα νέα είδη κινδυνεύουν με εξαφάνιση και ζητά από τις χώρες της περιοχής να συνεργαστούν για τη σωτηρία του Μεκόνγκ.

ΕΘΝΟ ΟΙΚΟΛΟΓΙΣΜΟΣ

Η γη καταστρέφεται, οι πρώτες ύλες της τελειώνουν, σοβαρά προβλήματα έλλειψης νερού εμφανίζονται σε πολλές περιοχές του πλανήτου, και η ερημοποίηση μεγάλων περιοχών της γης αποτελεί την ύψιστη απειλή για όλους μας, παράλληλα το λιώσιμο των πάγων, η άνοδος της στάθμης της θάλασσας και η εν γένει καταστροφή του περιβάλλοντος, αποτελούν εκτός από αδιαμφισβήτητο γεγονός, και καθημερινούς τίτλους ειδήσεων σ’ όλα τα μέσα Μαζικής Ενημερώσεως. Συνεπακόλουθο όλων αυτών των ενάντια στη φύση καταστάσεων, είναι το ότι το μοντέλο της πόλης το οποίο δημιουργήθηκε με την έναρξη της βιομηχανικής εποχής δείχνει να πνέει τα λοίσθια και είναι τόσο μη αναστρέψιμη και αδιέξοδη η πορεία αυτού του μοντέλου πόλης της βιομηχανικής εποχής, έτσι ώστε όσες διορθώσεις κι αν γίνουν, κι όσες παρεμβάσεις κι αν πραγματοποιηθούν, δεν είναι ικανές να αναστρέψουν την οριστική και αμετάκλητη πορεία προς το τέλος , αυτού του αφύσικου τρόπου οικιστικής συμβίωσης ανθρώπων, που χαρακτήρισε κυρίως την εποχή από την βιομηχανική επανάσταση μέχρι τώρα.
Καπιταλισμός και κομουνισμός συμπορεύθηκαν στην εφαρμογή και στην επιβολή αυτού του αφύσικου οικιστικού φαινομένου, και παρά την φαινομενικά θεωρητική αντίθεσή τους εφάρμοσαν και βασίστηκαν στα ίδια θεωρητικά και πρακτικά στοιχεία, τα οποία δημιούργησαν και στήριξαν το φαινόμενο «της πόλης» της βιομηχανικής εποχής πρώτα στον δυτικό κόσμο, και μετά στον υπόλοιπο πλανήτη.
Αρωγοί και ομοϊδεάτες του καπιταλισμού και του κομμουνισμού στη θεώρηση, εφαρμογή και επιβολή (δια πολλών μέσων) του αντιανθρώπινου μοντέλου πόλης στο δυτικό κόσμο, στάθηκαν και όλες οι με κοινή ρίζα και κοινά θεωρητικά (και όχι μόνον) στοιχεία Γιαχβεϊκές θρησκείες. Βέβαια η συμπόρευση των φαινομενικά αντιθέτων κοσμοθεωριών καπιταλισμού – κομμουνισμού με τις Γιαχβεϊκές Θρησκείες, δεν περιορίσθηκε όσο αναφορά το περιβάλλον μόνον στη δημιουργία της «νέας πόλης» της βιομηχανικής εποχής , αλλά η κοινή τους πορεία σε θεωρητικό και πρακτικό επίπεδο επικυρώθηκε, σ’ όλα τα επίπεδα και με τις διαστάσεις της σκέωης τους και της συμπεριφοράς τους απέναντι σ’ ολόκληρο το «ζήτημα περιβάλλον». Έτσι όλοι τους μετέθεσαν θεωρητικά και ιδεολογικο-θρησκευτικά τον ιδανικό κόσμο – περιβάλλον, σ’ έναν μελλοντικότατο χρόνο επί της γης ή πέρα από αυτήν. Το να μην καταστρέψουν το περιβάλλον ή να «διορθώσουν» ότι κατέστρεψαν δεν τους ενδιέφερε, γιατί οι κοσμοθεωρήσεις τους στην ουσία είναι αντιανθρώπινες και ενάντια στην φύση. Το μόνο που τους ένοιαζε και τους νοιάζει είναι το κέρδος, η ισοπέδωση, και η με πολλές υποσχέσεις μετά θάνατον ζωή. Οπότε, τι να τους νοιάζει αυτούς το περιβάλλον, η φύση και το περιεχόμενο τους ανθρώπινο και μη;
Η μόνη λύση και απάντηση που απέμενε λοιπόν μπροστά σ’ αυτήν την αντι-φυσική ιδεολογικο – θρησκευτική λαίλαπα, έμελλε και μέλλει να είναι ο εθνικισμός και η εθνικιστική οικολογία. Γιατί μόνον ο εθνικισμός διακηρύσσει και βιώνει την αγάπη προς την πατρίδα, το έθνος, τη γενέθλια γη, κι όλα τα εν αυτή όντα και την προστασία τους.
Στην Ελλάδα, ο Ίων Δραγούμης και ο Περικλής Γιαννόπουλος αποτέλεσαν τους πρωτοθεωρητικούς μιας εθνικιστικής οικολογίας, ιδωμένης περισσότερο μέσα από τα πολιτικής κριτικής και λογοτεχνικά κείμενά τους, παρά από κάποια εξειδικευμένα δοκίμιά τους πάνω στα ζητήματα του περιβάλλοντος.
Στην Ευρώπη αντίστοιχα και στην ακμή της βιομηχανικής εποχής, εκφράσεις – συνθήματα όπως: Μυστικισμός για την φύση, λατρεία και θρησκεία της φύσης, επιστροφή στην γη και άλλες συναφείς ιδέες – έννοιες, έγιναν όλο και περισσότερο προσιτές και συζητήσιμες σε ευρύτερους εθνο – κοινωνικούς χώρους, και πέρα από τα στενά όρια και πλαίσια των διαφόρων προσωπικοτήτων και των διαφόρων κύκλων εθνικιστικής σκέψης και ανάλυσης. Ο Μέγας Νίτσε στο «Τάδε έφη Ζαρατούστρα», έωσε το φιλοσοφικό έναυσμα της φυγής – επιστροφής στην φύση –γη, προκειμένου ο άνθρωπος (στην συγκεκριμένη περίπτωση ο Ζαρατούστρα), να έλθει σε μια όσο το δυνατόν πιο προσωπική και άμεση επαφή με την πρωταρχική και αρχέγονη πηγή ζωής και σοφίας, που είναι αυτή ακριβώς η φύση – γη.
Βέβαια οι ρίζες του Ευρωπαϊκού εθνο – οικολογισμού φθάνουν μακριά, ως το «μυστικισμό της φύσης» του 19ου αιώνα. Ο Ρομαντισμός με το πνεύμα του (συναίσθημα, ενόραση) εμπλούτισε όλο αυτό το εθνικο-οικολογικό ρεύμα, το οποιο διαμορφώθηκε κατά την διάρκεια και ιδίως στο απόφειο της βιομηχανικής εποχής, όταν τα μεγάλα αδιέξοδα εαυτής της τεχνικής εξέλιξης άρχισαν να δίνουν υα πρώτα δείγματα των καταστροφικών συνεπειών τους στη φύση, και των αρνητικών επιδράσεων τους επί των εν αυτής όντων με πρώτο τον άνθρωπο.
«Πρέπει να παραδεχθούμε ότι ο διαχωρισμός της ανθρωπότητας από την φύση, από το σύνολο της ζωής, οδηγεί στην καταστροφή του ίδιου του ανθρώπινου είδους και στο θάνατο των εθνών. Μονάχα δια μέσου μιας επανενοποίησης της ανθρωπότητας με το σύνολο της φύσης, μπορεί ο λαός μας να γίνει πιο δυνατός». Σ’ αυτές τις λίγες γραμμές ο Γερμανός βιολόγος Ernst Lehmann οριοθετούσε το 1934 τα πλαίσια μέσα στα οποία έπρεπε να βιώσουν τα έθνη την σχέση τους με την φύση, και να πορευθούν αρμονικά μ’ αυτήν και μέσα σ’ αυτήν. Ο Lehmann αποτέλεσε μια από τις πολλές σημαντικές προσωπικότητες της εθνικιστικής οικολογίας, που πρωτοστάτησαν σε θεωρητικό επίπεδο στην γέννηση και ανάπτυξη του εθνικού οικολογικού κινήματος στην Γερμανία τους δύο τελευταίους αιώνες. Γιατί η Γερμανία δεν είναι μόνον η Γενέθλια χώρα της σύγχρονης οικολογίας, αλλά αποτέλεσε επίσης πατρίδα μιας ιδιότυπης σύνθεσης μεταξύ νατουραλισμού και εθνικισμού, σχέση η οποία σφυρηλατήθηκε κάτω από την επίδραση του ρομαντικού κινήματος. Δύο από τους κατεξοχήν θεωρητικούς και εκφραστές της προαναφερθείσας ιδιότυπης σύνθεσης νατουραλισμού – εθνικισμού, ήταν ο Ernst Moritz Arndt και ο Wilhelm Heinrich Riehl. Ο Arndtφανατικός εθνικιστής, ασχολήθηκε με τα προβλήματα του αγροτικού κόσμου και α της ευμάρειας της γης, και θεωρείται ένας από τους πρώτους εθνο-οικολόγους στοχαστές. Στο άρθρο του «Για την φροντίδα και την προστασία των δασών» του 1815, και στην αυγή της εκβιομηχάνισης της Κεντρικής Ευρώπης ο Arndt κατήγγειλε την εκμετάλλευση των δασοτόπων και του εδάφους, και καταδίκασε την αποψίλωση των δασών. Προέβαλλε ακξόμη την αντίληψη της φύσης «ως μιας αναγκαίας διασύνδεσης και αλληλοσυσχέτισης, όπου όλα τα πράγματα είναι εξίσου σημαντικά, και όπου όλα αποτελούν μια αδιάσπαστη ενότητα». Ο Οικολογισμός του Arndt ήταν άρρηκτα συνδεδεμένος με τον Εθνικισμό, και στις αρχές του 19ου αιώνα η εδραίωση της ιδέας ότι η αγάπη για την γενέθλια γη και φύση ήταν αναπόσπαστο μέρος του εθνικιστικού όλου ήταν πια καταγεγραμμένο γεγονός.
Ο Riehl, μαθητής του Arndt ανέπτυξε περαιτέρω τις εθνικο – οικολογικές θεωρίες του Arndt και στο δοκίμιό του «Αγρός και Δάσος» του 1853, καλούσε σε αγώνα για τα δικαιώματα των φυσικών τόπων και της άγριας ζωής. Ο Riehl , παθιασμένος εθνικιστής, υπήρξε φανατικός πολέμιος της εκβιομηχάνισης και του εξαστισμού, και μέγας υμνητής των αξιών του χωριού και της υπαίθρου. Η αποκήρυξη δε της νεωτερικότητας τον καθιέρωσαν σαν τον ιδρυτή του αγροτικού ρομαντισμού, και του αντι-αστισμού.
Ιδεολογικός χώρος υποδοχής των εθνο-οικολογικών ιδεών του Arndt και του Riehl αποτέλεσε το κίνημα Volkisch (Λαϊκό) στο οποίο ο λαϊκός εθνοκεντρισμός και ο μυστικισμός της φύσης, αποτέλεσαν την ιδεολογική αιχμή του δόρατος του κινήματος.
Ιδεολογικός πατέρας των προαναφερθέντων στοχαστών υπήρξε ο διάσημος Γερμανός βιολόγος Ernst Haeckel ο οποίοςκαθιέρωσε και τον όρο «οικολογία». Η θεωρία του συνδύαζε τον οικολογικό υλισμό, με τις κοινωνικές αντιλήψεις του κινήματος Volkisch. Αξιοσημείωτο δε είναι ότι ο Haeckel υπήρξε μέλος της «εταιρείας της Θούλης». Βιωματικό αποκορύφωμα όλων αυτών των εθνο – οικολογικών θεωριών τις οποίες προαναφέραμε αποτέλεσε το κίνημα Wandervockel (αποδημητικό πουλί), το οποίο κυριάρχησε στις αρχές του 1900 στη ζωή της Γερμανικής νεολαίας.
Η επιστροφή στη γη, η ζωή στα χωριά και στην ύπαιθρο η προστασία της φύσης, η εναντίωση στο μοντέλο της πόλης και γενικά η λατρεία και ο μυστικισμός της φύσης, αποτέλεσαν τα ιδεολογικά και βιωματικά χαρακτηριστικά αυτού του ιδεολογικού κινήματος.
Τα κοινά ιδεολογικο- θεωρητικά και βιωματικά στοιχεία του Ευρωπαϊκού εθνο – οικολογικού κινήματος και του ελληνικού εθνο-οικολογισμού (Δραγούμης, Γιαννόπουλος, Κρυστάλλης, Ν. Πολίτης και άλλοι), αποδεικνύουν την βαθύτερη κοινή ρίζα που ενώνει τους ευρωπαϊκούς λαούς, ως προς την ιδεολογική και βιωματική πρόθεσή τους να παραμείνουν αναπόσπαστα μέλη της Ευρωπαϊκής γενέθλιας φύσης – γης, με τις κατ’ αναλογίαν ιδιαιτερότητες και συνθήκες της κάθε χώρας.

Δημήτρης Σαββίδης
(περιοδικό Patria)

«ΠΡΟΟΔΕΥΤΙΚΗ» ΑΝΤΙ-ΟΙΚΟΛΟΓΙΑ ΚΑΙ ΕΘΝΟ-ΟΙΚΟΛΟΓΙΚΗ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Μεγάλη αναταραχή κι ανησυχία φαίνεται να έχει ενσκύψει στις τάξεις των μέχρι τώρα ανενόχλητων αφεντικών του χώρου της οικολογίας, αριστερο-διεθνιστών και των παρατρεχάμενων τους όλων των ειδών. Η όλο και πιο αξιοσημείωτη ανάδειξη και παρουσίαση των θέσεων της εθνικιστικής οικολογίας, επιβεβαιώνει το τέλος της αυτοκρατορίας της αυθαιρεσίας των αριστερο-διεθνιστών δήθεν οικολόγων στο χώρο της οικολογικής σκέψης και βιωματικής πράξης.
Η κυκλική αντίληψη της ιστορίας και η διαίσθηση, ως κύριο μέσο αντίληψης κι επαφής με τη φύση, αποτελούν για την εθνικιστική οικολογία τους κύριους άξονες γύρω απ’ τους οποίους κινείται η θεώρηση της, ως προς την ιδεατή και ιδανική βιωματική σχέση του ανθρώπου με τη φύση. Στην αντίπερα όχθη, η «προοδευτική» αριστερή θεώρηση της οικολογίας προσπαθεί απεγνωσμένα και πονηρά να συνταιριάξει την ιδανική για την «προοδευτική» ιδεολογία γραμμική τεχνολογική εξέλιξη με την οικολογία και την προστασία της φύσης. Όμως η μέχρι τώρα πορεία κι ενασχόληση του «προοδευτισμού» με την οικολογία αποδεικνύεται εντελώς ασύμβατη, ανέφικτη κι ανεδαφική. Κι αυτό διότι τα στοιχεία τα οποία χαρακτήρισαν την ιδεολογία του «προοδευτισμού», θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν οτιδήποτε άλλο εκτός από φιλο-οικολογικά.
Έτσι η άγρια («προοδευτικής έμπνευσης) εκβιομηχάνιση, η χωρίς όρια λεηλασία των φυσικών πόρων και η διαχρονική (τους δύο τελευταίους αιώνες) καταστροφή του περιβάλλοντος αποτελούν τη καλύτερη απόδειξη των συνεπειών του «προοδευτισμού», δηλαδή της κατρακύλας του φυσικού κόσμου προς τον αφανισμό. Άλλωστε η «προοδευτική» γραμμική θεώρηση της ιστορίας (γιαχβεϊκής προέλευσης) χαρακτηρίζεται από «ένα οριστικό τέλος» που στην συγκεκριμένη περίπτωση είναι ο αφανισμός του φυσικού μας κόσμου. Αυτά ισχύουν για τους «προοδευτικούς» γιατί για την εθνο-οικολογική θεώρηση τα πράγματα είναι εντελώς διαφορετικά.
Ο φόβος λοιπόν των πρώην ανενόχλητων αριστερών αφεντικών του οικολογικού χώρου είναι η (με την ανάδειξη του εθνο-οικολογισμού) αποκάλυψη των καταστροφικών για το περιβάλλον και τη φύση συνεπειών της «προοδευτικής» ιδεολογίας και των εφαρμογών της. Κύριος ιδεολογικός φορέας και υπεύθυνος της άνθησης (τις τελευταίες δεκαετίες) του ευρωπαϊκού εθνο-οικολογισμού θεωρείται το ιδεολογικό κίνημα της γαλλικής «νέας δεξιάς» (των De Benoist και G. Faye), το οποίο αποτέλεσε και αποτελεί την καλύτερη ιδεολογική απάντηση του εθνο-οικολογικού κινήματος στις άνευ φιλο-οικολογικής ουσίας θεωρήσεις των προοδευτικών δήθεν οικολόγων.
Η εθνο-οικολογική κριτική της γαλλικής (κι εν γένει της ευρωπαϊκής) «νέας δεξιάς» επικεντρώνεται στον χαρακτηρισμό του δυτικού λεγόμενου πολιτισμού ως παρακμιακού και γιαχβεϊκά ενάντιου στο φυσικό κόσμο. Χαρακτηρίζει δε την βιομηχανική κοινωνία της δύσης ως άκρως ισοπεδωτική και γραφειοκρατική. Σαν πρότυπο της προβάλλει τις φυσικές κοινωνίες της αρχαίας ευρωπαϊκής παράδοσης και την αγάπη τους προς τη φύση. Η εθνο-οικολογική κριτική της «νέας δεξιάς» χαρακτηρίζεται ακόμη απ’ την αντίθεση της στην «τυφλή βιομηχανοποίηση», στον «άκρατο καταναλωτισμό», στη «σύγχρονη ισοπεδωτική και χωρίς ψυχή κοινωνία» αλλά και στις υπερβολές της σύγχρονης τεχνολογίας. Η επιστροφή σε τρόπους ζωής πιο απλούς, υγιεινούς και «φυσικούς» χαρακτηρίζουν τη βασική πρόταση της «νέας δεξιάς» για έναν ιδιότυπο μεταφυσικό και μυστικιστικό ρομαντισμό στη βιωματική σχέση μας με τη φύση.
Είναι γεγονός ότι βρισκόμαστε μπροστά σε μια οικολογική κρίση τεραστίων διαστάσεων. Μια κρίση την οποία η «νέα δεξιά» του De Benoist προτείνει να ξεπεράσουμε διαμέσου των θέσεων-πράξεων του αντικαπιταλισμού και της αποκέντρωσης του κράτους. Μια κρίση η οποία ουσιαστικά αποκαλύπτει την «κρίση του πνεύματος» που διαπνέει την εποχή μας και τις σύγχρονες κοινωνίες. Ως εκ τούτου η αναζήτηση των εθνών για τα της φύσεως τους ιδανικά, για ένα νόημα ζωής και για δημιουργικότητα αποτελούν την αναζήτηση των αυθεντικών αξιών της «κοινότητας» και της εθνικής κοινότητας συνολικά.
Στη Γερμανία, χαρακτηριστική περίπτωση εθνο-οικολόγου αποτελεί ο Herbert Gruhl, ο οποίος ασχολείται με θέματα οικολογίας εδώ και δεκαετίες. Στα βιβλία του προτείνει την μείωση της κατασπατάλησης των αγαθών, δηλαδή τη μείωση του καταναλωτισμού και προχωρώντας ακόμη περισσότερο θέλει να επιβάλλει τη δραστική μείωση της εκμετάλλευσης-λεηλασίας των φυσικών πόρων (οι οποίοι δεν είναι και ανεξάντλητοι). Για τον Gruhl η συνεχής άνοδος του βιοτικού επιπέδου αποτελεί παράγοντα καταστροφής της φύσης και των φυσικών κοινοτήτων-εθνών. Η εθνο-οικολογική αντιπρόταση του Gruhl επικεντρώνεται στην προτροπή του για επιστροφή στην «απλή ζωή», δηλαδή στην αρμονική σχέση του ανθρώπου με τη φύση και στον ολιγαρκή του βίο μέσα σ’ αυτήν.
Ακραίες εκδοχές της θεωρίας της «απλής ζωής» μπορούν να χαρακτηρισθούν, έστω και μερικώς, το μίσος ενάντια στην «τεχνολογική εξέλιξη» του γνωστού Αμερικανού οικολόγου «Unabomber” αλλά και η κοινότητα του Eugene στο Όρεγκον των Ηνωμένων Πολιτειών, που δια του πνευματικού οδηγού της, John Zerzan, προτείνει την επιστροφή στην «απλή ζωή» στις πιο ακραίες μορφές της. Για τον Zerzan, επιστροφή στην «απλή ζωή» σημαίνει επιστροφή στις παραδοσιακές ανθρώπινες κοινότητες, δηλαδή μυστικιστική σχέση του ανθρώπου με τη φύση και σοφία βασισμένη στη βαθειά σχέση ανθρώπου και φύσης δα μέσου της διαίσθησης.
Ξαναγυρίζοντας στον Gruhl οφείλουμε να υπενθυμίσουμε ότι υπήρξε ιδρυτικό μέλος του κόμματος των «πρασίνων» στη Γερμανία στα τέλη της δεκαετίας του ’80. Στην ίδρυση του κόμματος των «πρασίνων» ο Gruhl συνέβαλλε μαζί με όλο του το κόμμα, το G.A.Z., δηλαδή την «μελλοντική πράσινη δράση». Στο βιβλίο του «Green Politics» του 1984 οι Ch. Spretnak και F. Capra υπογραμμίζουν το γεγονός ότι το σύνθημα των πρασίνων «δεν είμαστε ούτε αριστερά, ούτε δεξιά, είμαστε στην πρώτη γραμμή» ήταν δημιούργημα του Gruhl. Όμως η σχέση του Gruhl με τους «πράσινους» δεν συνεχίστηκε για πολύ. Έτσι, όταν ο έλεγχος του κόμματος των «πρασίνων» πέρασε στα χέρια της αριστεράς, ο Gruhl κατήγγειλε αυτήν την εξέλιξη και αποχώρησε από το κόμμα. Οι πολιτικές οικολογικές τάσεις της «νέας δεξιάς» και της αριστεράς χωρίζονταν οριστικά.
Μετά την αποχώρηση του από τους «πράσινους» ο Gruhl μαζί με άλλους εθνο-οικολόγους ίδρυσε το O.D.P., δηλαδή το «δημοκρατικό οικολογικό κόμμα». Λόγω όμως εσωτερικών ιδεολογικο-πολιτικών διαφωνιών, μετά από εφτά χρόνια ο Gruhl αποχώρησε από το δημιούργημα του, το O.D.P. και ίδρυσε τον «όμιλο εργασίας για την πολιτική οικολογία». Από τις πρώτες κινήσεις της νέας εθνο-οικολογικής κίνησης του Gruhl ήταν και το ψήφισμα του κινήματος του με το οποίο ζητούσε απ’ την γερμανική κυβέρνηση τον «τερματισμό της εισόδου λαθρομεταναστών στη χώρα για οικολογικούς λόγους».
Δικό μας κλασικό παράδειγμα «οικολογικών λόγων» για τους οποίους πρέπει να σταματήσει η είσοδος λαθρομεταναστών και στην Ελλάδα αποτελεί το πρόβλημα του νερού, του οποίου την έλλειψη αισθάνονται οι Έλληνες όλο και περισσότερο. Δεν φτάνει λοιπόν που το νερό δεν είναι αρκετό ούτε για μας κα με το μέλλον να διαγράφεται ακόμη πιο σκοτεινό, μας κουβάλησαν εδώ και τέσσερα εκατομμύρια λαθρομετανάστες για να γιγαντώσουν το πρόβλημα της λειψυδρίας ακόμη περισσότερο.
Όλη αυτή βέβαια η όλο και πιο διακριτή παρουσία και ενασχόληση του εθνικισμού με την οικολογία, ανησύχησε σφόδρα την καθεστυκία «προοδευτική» τάξη των δήθεν οικολόγων της αριστεράς. Η ανάδειξη της εθνικιστικής θεώρησης της οικολογίας από την ευρωπαϊκή «νέα δεξιά» αλλά και από προσωπικότητες όπως ο Gruhl, συνέβαλλε δια της εθνο-οικολογικής επιχειρηματολογίας της στα αποκαλυπτήρια της πραγματικά αντι-οικολογικής θεωρίας και πράξης των «προοδευτικών» αριστερο-διεθνιστών.
Όμως οι ιδεολογικές φοβίες της «προοδευτικής» αντι-οικολογικής αριστεράς είναι άλλες. Οι φοβίες αυτές ακούν στο όνομα «μυστικιστική, απόκρυφη και εσωτερική σχέση» των ανθρώπων με τη φύση, «λατρεία του φυσικού κόσμου» αρχαιο-ευρωπαϊκού χαρακτήρα, βιοκεντρισμός κι άλλες συναφείς αντιλήψεις και συμπεριφορές, οι οποίες αποδεικνύουν στον άνθρωπο και την κοινότητα του την πορεία τους προς τον αυθεντικό βιωματικό τους χώρο, τη φύση.
Είναι αυτό που θεωρεί και ο Ernst Junger στο έργο του «Waldganger» (αυτός που εγκαθίσταται στο δάσος). Κατά τον μεσαίωνα «waldganger» ονομάζονταν όλοι όσοι εγκαθίσταντο σε δάση, σε έρημες και άγριες περιοχές στις οποίες ζούσαν μια ελεύθερη ζωή αλλά και εν μέσω πολλών κινδύνων. «Το πέρασμα στο δάσος» κατά τον Junger σημαίνει την προσπάθεια του ανθρώπου να ξαναβρεί τον δεσμό του με τον μύθο. Τον μύθο του δάσους, δηλαδή της φύσης, δηλαδή του πρώτου ιερού βιωματικού χώρου του ευρωπαίου ανθρώπου.
Μπροστά σ’ αυτή τη λυτρωτική άνθηση της εθνο-οικολογικής θεματολογίας, της ιδεολογικο-πολιτικής θεωρίας και βιωματικής πράξης των τελευταίων δεκαετιών, η «προοδευτική» αντι-οικολογία δεν μπορεί να αντιπαραθέσει τίποτε άλλο παρά μόνον τα αποτελέσματα της γεμάτης αδιέξοδα προοδευτικής υφής οικολογική κατρακύλα, την οποία εξαιτίας της βιώνει όλος ο πλανήτης.

Δημήτρης Σαββίδης
(περιοδικό Patria)